|
Schrijven is emotie 16 april 2010
Wat is dit superleuk. Elke dag zie ik nieuwe reacties verschijnen op de vriendinnenactie van mijn boek De Babymakelaar. En wat een lieve vriendinnen, (schoon)zussen, of moeders heeft u. Ik ben verrast dat het onderwerp van deze thriller zo leeft onder de inzenders. Ik las zelfs over een draagmoeder. Soms zit ik te glimmen en dan weer ben ik ontroerd door de dingen die u schrijft.
‘Op zoek naar je kind’. Deze zin maakte emoties bij me los voor een nieuw boek. Het moet de ergste nachtmerrie zijn. Je kind is vermist en je weet niet eens of het nog leeft. Daarna dook een nieuwe kippenvelgedachte op. Eentje die in de toekomst vast een rol zal gaan spelen. Een draagmoeder. En een onbereikbaar nog ongeboren kind. De maakbare wereld lijkt binnen handbereik. Maar wat zijn de consequenties?
Ik heb emoties nodig om te kunnen schrijven. Soms is het machteloosheid, maar het kan ook verontwaardiging zijn of woede. Bij dit thema voel ik vooral de wanhoop van mijn hoofdpersonage Femke en het verdriet over haar kinderloosheid. Ik kruip in haar hoofd en laat me meesleuren. Soms is dat heftig. Bijvoorbeeld bij de dood van Björn, haar man. Ik heb twee jaar geleden mijn zusje verloren, en tijdens het schrijven blijkt het verdriet nog vers. Ik schrijf dan in een flow. Mijn tekst is goed als ik door mijn eigen woorden geëmotioneerd raak. En dat gebeurde.
Mijn boek staat op het punt om geboren te worden. Het voelt als een bevalling, met alle emoties van dien. Verwarring: is het wel goed? Spanning: hoe reageren de lezers? Maar vooral een diep gevoel van geluk, omdat iedereen nu al enthousiast is. Achter de schermen zijn we bezig met een spannend plannetje voor de boekpresentatie tijdens de Libelle Zomerweek. Hopelijk weet ik volgende week meer.
Terug naar het blog-overzicht |