|
De Boekenschuiver - apr 2008
Geschreven ter ere van de Meet van www.ezzulia.nl
Zodra ik een boekwinkel zie, moet ik gewoon naar binnen. Een waanzinnige aantrekkingskracht wordt op mij uitgeoefend. Vroeger was dat minder. Als lezer probeerde ik mijn bezoeken aan de boekwinkel aan te passen aan mijn budget. Maar nu ik een duo-baan heb, lezer én schrijver, kan ik mezelf niet tegen houden: ik moet naar binnen. Natuurlijk moet ik even kijken of mijn boeken er goed bijliggen. Het leuke is dat sommige boekhandelaren mij al herkennen en me zelfs vriendelijk groeten. Meestal ben ik tevreden tijdens mijn bezoek, een lekkere stapel op de tafel met spannende boeken. Vooral vlak na het verschijnen lukt dat prima. Maar het vervelende is dat in de loop van de weken steeds weer nieuwe boeken verschijnen en die eisen allemaal hun plekje op. Eerst kijk ik dat even aan. Maar naarmate mijn boek meer en meer verdrongen wordt en dus minder zichtbaar (ja, zelfs in de kast verdwijnt…), roept dat bij mij een oergevoel op: ik moet mijn kind verdedigen.
De maanden die volgen zien er steeds hetzelfde uit: boekwinkel spotten – natuurlijk naar binnen – zoeken – vinden – en dan… verplaatsen. Ja, verplaatsen! Natuurlijk. Mijn boek hoort toch gewoon goed zichtbaar in de winkel te liggen? Hoe kan hij anders ooit een warm nest vinden in de boekenkast van een thrillerliefhebber? In het begin is het slechts verschuiven naar een betere plek op de tafel. Maar soms stal ik mijn boeken zelfs prachtig uit op schap nummer 10 van de thriller top zoveel. Ja, ik blijf bescheiden. Dat daar dan een ander boek voor moet wijken, doet me niet zoveel. Om de beurt een mooie plaats. Toch? Natuurlijk let ik er wel op dat ik vooral buitenlanders verschuif, want mijn Nederlandse collega’s gun ik hun succes!
Deze week sprak ik Simone vd Vlugt tijdens een bijeenkomst van het gnm (Genootschap van Nederlandse Misdaadauteurs). Natuurlijk kwam dit onderwerp ter sprake. En ook Simone biechtte op regelmatig aan herinrichting te doen. Onvoorstelbaar als je haar armen ziet die toch niet voorzien zijn van enorme spierballonnen. Hoe krijgt zij al die grote stapels ‘Blauw Water’ op een nog mooiere plek? Simpel. Ze schakelt haar gezin in. Manlief sjouwt met de boeken, Simone legt het vast voor het digitale archief en de kinderen vluchten de winkel uit: ‘hier horen wij niet bij!’ Aan Loes den Hollander heb ik een goede collega. Ze vertelde me met een grote grijns dat ze ‘Schaduwspelen’ vol in het licht heeft gelegd. Daarna een korte groet bracht aan de eigenaar, die dankbaar terugknikte. Fijn, Loes! Als jouw ‘Broeinest’ binnenkort verschijnt, zorg ik ook dat die niet onder het bed verdwijnt, maar zich pontificaal aan de koper toont. Samen zijn we sterk!
Het geeft helemaal een goed gevoel als ik hoor dat zelfs lezers ons in deze schuifactie steunen. Vanmiddag wipte ik even bij de Bruna binnen op het Centraal station in Utrecht. Het is mij direct duidelijk dat er veel auteurs op pad zijn. De boeken van John Brosens, Simon de Waal, Alex van Galen en Loes den Hollander liggen pontificaal naast de mijne. Schrijvers op oorlogspad! Nou, boekhandelaren, berg je dan maar. De winkels worden dan met veel passie heringericht. En natuurlijk hoeven wij er niets voor terug. Service van de zaak. Maar op dat moment valt me op dat de eigenaar zenuwachtig langs de spannende boekentafel schuifelt. Schichtige blikken op de klanten, maar vooral op onze miraculeus verschoven boeken. Wat is er aan de hand? Is het teveel van het goede? Gelooft hij in magische verschuifkrachten? Spirituele kabouters? Hij kijkt bij elk boek even onder de cover. Raadpleegt zelfs de 1e pagina. Arme man, teveel schuifacties op deze Ezzulia-MEET-dag? Dan herkent hij me, ik kom er dan ook regelmatig. Mijn geschuif wordt gedoogd. Hij glimlacht verontschuldigend naar me. ‘Al dat geschuif en verplaats van jullie boeken… geen probleem hoor, begrijp me goed. Maar ik wacht nu al een tijdje op het moment dat jullie eindelijk eens verantwoording nemen voor deze acties. Gewoon een handtekening, liefst met een korte boodschap. Zodat ik opeens als verrassing een gesigneerd exemplaar van de Boekenschuiver aantref.’
terug naar de columns-pagina |
|
Foto: Lena Faiman |
