|
Slank en spannend - nov 2008
Hij ligt voor me: een slanke en spannende knapperd. Ik streel zacht met een vinger over hem heen en geniet van de onverwachte geluidjes die hij maakt. Als ik mijn handen om hem heen leg voel ik dat hij mijn warmte in zich opneemt. Geluk zit in kleine dingen, dat blijkt maar weer.
Ik was toe aan een nieuwe. Wat platter, glimmender en moderner. En nu ligt er dan eindelijk een nieuwe gsm voor me, voorzien van allerlei snufjes die ik ga uitproberen, met behulp van de – veel te beknopte – gebruiksaanwijzing. Elke keer klinken er kreetjes, piepjes of toonladderachtige geluiden als ik weer iets ingevoerd heb. En zo komt het moment dat ik alle informatie uit mijn oudje in mijn moderne nul-zes moet gaan zetten. Ik begin voortvarend en druk de nummers van vriendinnen met veel plezier in mijn nieuwe telefoonboekje. Geen strakke zwarte cijfers meer, er worden nu krullige gekleurde cijfers op het scherm getoverd. Ik word er helemaal vrolijk van. Ik kom nummers tegen van mensen die ik al veel te lang niet heb gesproken en krijg zin om te bellen. Slimme truc van die telefoonmaatschappij. Natuurlijk zie ik ook nummers van mensen die alleen contact opnemen als het hen uitkomt. Ik onderdruk de neiging om die lui gewoon keihard te skippen, maar besef dat ze me altijd zullen blijven bellen omdat ik nu eenmaal mijn eigen nummer heb gehouden. Mijn telefoontje, dat me zo lang trouw verbonden heeft met de wereld om me heen, geeft me op deze manier een reis door de tijd doordat ik denk aan de telefoontjes van vrienden, mijn uitgever, collega auteurs of mijn werk. Ik klem mijn oudje even tegen mijn borst en denk terug aan alle berichten die doorkwamen. Het slanke en spannende geval ligt even vergeten op de tafel. Mijn oudje heeft me nooit in de steek gelaten. Ging overal mee naar toe. Veel leuke boodschappen gaf hij door, waarbij ik hem in mijn enthousiasme bijna fijnkneep. Maar ook berichten van artsen waarvoor ik vreselijk zenuwachtig was. Zweet in mijn handen. Gelukkig herinner ik me ook de keren dat ik in een ver buitenland was en een sms doorkreeg van mijn kinderen of moeder. Even contact met thuis. Een boost aan geluk. Zo waardevol. Ik kijk naar mijn moderne knapperd die nu eenzaam op tafel ligt. Hij staat te springen om mijn leven te gaan delen. Vol kleur en moderne snufjes, maar nog niet zo ervaren. Ik voel me geroerd als ik hem oppak en er direct een gezellig getwinkel klinkt. Jaja, ik ga je echt gebruiken. Ik vervolg mijn tocht door de nummers en kom bij de ‘C’. Mijn zusje staat nog vrolijk tussen de andere nummers. Mijn vingers stokken. Mijn adem ook. Het is alweer een jaar geleden dat ik afscheid van haar heb moeten nemen. Tranen dringen zich op en dit keer laat ik ze lekker komen. Het mag. Zelfs na een jaar. Hoe kan ik ooit haar naam uit mijn leven verwijderen? Zelfs niet uit mijn telefoon. Onmogelijk en dus toets ik haar nummer en naam in mijn nieuwe telefoonboekje. Sentimenteel? Ja, nou en? Ik voel me er goed bij. Ze hoort nu eenmaal bij me, ook nu ze er niet meer is. Het nummer straalt me tegemoet, net als zijzelf altijd stralend op me af kwam. Het klopt opeens allemaal. Ik klik op ‘ok’ en tevreden nestelt ze zich in het rijtje. Als ik alle nummers heb ingevoerd, voel ik me goed. Ik houd in elke hand een telefoon en zie dat mijn oudje blijft zoeken naar een netwerk. Er is geen contact meer mogelijk. Mijn stoere knapperd heeft het nu overgenomen en is vanaf nu mijn mobiele contact. En wie weet, kan hij met al die moderne snufjes in zijn lijf er wel heel soms even voor zorgen dat er een lijntje naar boven tot stand gebracht wordt.
|
|
Foto: Lena Faiman |
