|
Gehoorzaam - nov 2007
Mijn nieuwe boek is af. De eerste versie is zelfs al ge-edit tot een tweede. Geschrapt en geschaafd. Aangevuld en bijgewerkt. Voorlopig kan ik er niet meer aan verder werken. Alle ideeën die zich de afgelopen tijd in mijn hoofd vormden, zijn verwerkt tot scčnes. En opeens is er een leegte die ik niet meer gewend ben. Er is weer ruimte in mijn hoofd. Heerlijk, een speelruimte voor nieuwe plannen. Automatisch begin ik na te denken over een nieuw verhaal. Voorzichtig test ik wat onderwerpen bij mijn lat-maatje uit. ‘Nu alweer bezig met een nieuw boek? Jeetje, heb je haast?’verzucht hij. Hij heeft als geen ander het harde werken van de laatste maanden meegemaakt. ‘Zou je niet eens even een maandje rust nemen?’ Rust? Er ploppen allerlei leuke plannen in mijn hoofd omhoog en ik popel om ze uit te gaan werken tot een plot. Ik sta nog op de efficiëntie-stand geprogrammeerd. Dat betekent normaal dat ik alleen het late nieuws op tv volg, mijn zoon prijs om zijn zelfstandigheid en een terloopse blik werp op een groeiende stapel nieuwe boeken, allemaal om zoveel mogelijk tijd te reserveren voor het schrijven. Hoe kan hij dan over rust praten? Een maand zelfs. Nee, hieraan ga ik niet gehoorzamen! Maar ik ben de beroerdste niet en ik doe een paar dagen mijn uiterste best om te lummelen. Ik duw elk nieuw idee met kracht in een laatje achterin mijn hoofd, zap ’s avonds langs allerlei onzinnige programma’s, hang uren aan de lijn met mijn moeder, schrijf vele berichtjes op het Ezzulia-forum, betaal mijn rekeningen op tijd, lees eindelijk weer eens een boek en jaag met het zweepje achter mijn zoon aan. (Tentamens!) Na een week begint het langzaam door te dringen. Ik geniet zowaar van het ontspannen. Maar dan begint mijn zoon te klagen. Hij is allergisch voor mijn moederlijke bezorgdheid over zijn schoolwerk en bonjourt me elke keer vriendelijk doch beslist zijn kamer uit. Maar ja, ik verveel me en ik merk dat hij meer msn’t dan leert. School is belangrijk, duw ik hem meerdere malen onder zijn neus. Het vriendelijke karakter van mijn zoon verandert. Zijn taalgebruik ook. En de deur wordt voor mijn neus dichtgesmeten. Dat is slikken. Klopt het wat hij me toesnauwt? Ben ik inderdaad vervelend? (Hij gebruikte een ander woord). Dan besef ik dat ik misschien te ver ben gegaan. In het weekend ben ik weer bij mijn lat-maatje. Maar ook voor hem blijkt het wennen. Ik sta open voor uitjes zonder tijdslimiet, vind alles gezellig, lees veel te lang de krant en wil hem overal mee helpen. En vooral dat laatste is lastig, want ik weet alles beter en gehoorzaam per definitie niet. Na wat gemopper, pakt mijn lat-maatje het anders aan. Geen grove woorden, geen dichtgeslagen deur. Hij trekt me eens dicht tegen zich aan. ‘Wordt het niet eens tijd dat je aan een nieuw boek begint?’oppert hij. Kijk, en dan wordt het tijd om gehoorzaam te zijn…
terug naar de columns-pagina |
|
Foto: Lena Faiman |
