|
En toen ging de telefoon... - 25 nov 2011
De dag vóór mijn boekpresentatie kreeg ik een telefoontje. Een aarzelende stem. Binnen een paar minuten zat ik met kippenvel op mijn hele lijf. Was mijn fictie nu al realiteit geworden?
‘U kent mij niet, maar ik zou u graag spreken.’ Het blijkt een vrouw die niet zo ver van mij af blijkt te wonen. Ze heeft een dochter… Fleur genaamd. Een valse melding door haar ex bij het AMK. ‘Door vormfouten is mijn Fleur uithuis geplaatst.’ Kennissen hadden haar de Gelderlander met daarin mijn interview over ‘Vals Alarm’ gegeven. Met stijgende verbazing had ze het gelezen: ‘Dit gaat over mij en over mijn Fleur.’ Ik zit met kippenvel te luisteren. Mijn boek is fictie, ook al is het gebaseerd op levensechte ervaringen. Een jaar geleden heb ik de namen Janna en Fleur en de verhaallijnen bedacht. Maar deze Fleur bestaat echt!
Deze vrouw belde niet om te klagen. Ze belde ook niet om haar zaak naar voren te schuiven. Er zit pit in haar en vechtlust en ze doet er alles aan om haar kind terug te krijgen, tot de politiek aan toe. Haar telefoontje was alleen maar bedoeld om me te bedanken. ‘Het is zo goed dat er aandacht komt voor deze misstanden. Jeugdzorg moet betere controle uitoefenen.’ Daarna gaf ze aan dat ze het boek met een klap op de balie van Bureau Jeugdzorg zou leggen. Dan kunnen ze ook eens lezen waar ze mee bezig zijn.
Gisteren schreef ze me het volgende: ‘Wij staan nog midden in het valse alarm en doen ons uiterste best om er een positieve draai aan te geven... zo’n boek geeft dan toch weer een beetje extra kracht om verder te strijden, bedankt daarvoor!!’ Voor mij is deze reactie zowel hartverwarmend als angstaanjagend. Mijn fictieve verhaal gebeurt bij mij naast de deur. Ik hoop dat de aandacht voor mijn boek haar gaat helpen. Dat er ogen open gaan, zodat er geen enkele moeder en geen enkele Fleur meer zoiets hoeft mee te maken.
terug naar de columns-pagina
|
|
Foto: Lena Faiman |
